~@บ้านดอกไม้~
วันนี้หลังเลิกงาน
ต้องกลับมาเฝ้าร้านให้พี่โอ๋ขรา
เนื่องจาก
ช่วงนี้คุงแฟนสุดที่เลิฟ รับงานนอกบ่อย เกิ้น
กว่าจะเสด็จกลับก็โน่น
4 ทุ่ม ตั๋มขราก็รอเง้กไป
กำลังจะปิดร้าน
พี่โอ๋ขราก็โทรมาบอกว่าใกล้ถึงและ
ไปกินข้าวไหนกันดี
อ้า . . . พูดงี้ ก็ ดวงตาตั๋มขราก็วิ้ง เลย อะจิ
อยากกินปลา กะพง ทอน้ำปลาอ่า
ไปกินที่ร้านเกาะลันตากันมั้ย
เคยไปกิน ก็พอได้อยู่นา
ตกลง พี่โอ๋ขราตามใจ
แต่ นี่ก็ 4 ทุ่มเข้าไปแล้น ไม่รู้ครัวเค้าจะปิดอะยังน๊า
เพราะตามร้านอาหารครัวมักจะปิดตอน 4 ทุ่ม
แต่ถ้าไม่ลองไปก็ไม่รู้ชิมิ
ขาไป เกษตร นวมินทร์ รถติดมากกกกก
ทนไม่ไหว
เลยต้อง U TRUN กลับ อย่างแรง
ขืนดันทุรังต่อไป คาดว่าคงจะกินกันเอง 555
พอกลับรถได้ เอาละคราวนี้
ไม่มีทีไปกันเลยทีเดียว
จะแวะเข้า lake hill ก็ดันเป็นเกะซะนี่
ในหัวใจดวงน้อยๆ ก็ยังไม่เคยสิ้นเสียงดนตรีกาล
แต่ตอนนี้ มันมะไหวแล้นอะจิ ( เริ่มน้ำลายฟูมปาก )
.
.
.
สรุป . . . พี่โอ๋ขรา พาไปกิน ร้าน บ้าน ดอก ไม้
ที่เคยจะไปแล้น อกหักมา สองครา
ดูบรรยากาศภายนอกก่อนละกัน
บรรยากาศ น่าเจรจา พาที
หรือจะจิบ สุรา สักที ก็ไม่ว่ากัน
ฮิ้ววววววววววว
ข้างในล่ะเป็นไงมั่ง
เมนู เขียนว่า Love me Love my Dog
ถึงบางอ้อ ก็ตอนเห็น คำตอบ
พันธุ์ไทย หูตูบ สีน้ำตาลไหม้ หน้าตาแมนมั่กๆ
กริยามารยาทเรียบร้อย
เดิน อวดองค์ อยู่ในร้าน
เห็นแล้วคิดถึง คุงนายโซฟี ที่นอนคอยอยู่กับคนงานในร้าน
อาหารอร่อยแต่คอยนาน
ตอนแรกเกือบจะกริ้ว
เหลือบไปเห็น หนังสืออ่านเล่น
ประมาณ เรื่องสั้นเอย หนังสือแปลเอย
แต่ร้านนี้ไม่มี magazine หรือ drara daily อะไรทั้งนั้น
ตั๋มขราเลือกอ่านวรรณกรรมเด็ก เกาหลี
เรื่อง สติกเกอร์เด็กไม่ดี
น่ารักดีอ่ะ อ่านแล้วคิดถึงวัยเยาว์
วางไม่ลงเลยจริงๆ
หยุดอ่านก็ตอนที่อาหารมานี่แหละ
อาหารรสชาดกับแกล้มมั่กๆ
นี่ถ้าไม่อร่อยก็จบข่าวภาคค่ำกันไป
ปลาสลิดผัดพริกถั่ว อร่อยมากมาย
กินได้ทั้งก้าง แคลเซียมสูงปี๊ด
รสชาดกลมกล่อม ยำตำแหน่งขวัญใจช่างภาพให้เธอ
ไม่อยากจะเซด พูดแล้นอยากไปกินอีก
ปลากระพงนุ่งมะแนว
ก็ไม่น้อยหน้า ถ้าให้เปรียบเทียบ
ก็ ก็คว้า miss popula vote ไปครอบครอง
สะเด็ดเจงๆ
เต็งหนึ่ง
นางงามผิวเนียน
คงไม่แคล้ว ต้องเธอ
ข้าวผัดปู
แอบเห็นหัวใจ สงสัยใจพ่อครัวจะอยู่ไกล
ส่วนใจตั๋มขราก็ไม่ใกล้ไม่ไกล
อยู่ตรงข้าม นี่ไง กิ้ว กิ้ว
ส่วนรางวัลชนะเลิศ พร้อมมงกุฎ และสายสะพาย
ต้องขอลองชิมให้ครบก่อนนะคะ
เพราะกรรมกวม ก็ เอ่ .. อ อกไม่มีให้หนัก แต่หนักใจมากกว่า
แล้วก็ไม่พลาด The toilet
ไม่รู้ว่าเป็นอะไรมากไปมั้ย กะไอ้โคมไฟอันเน้
ยืนถ่ายอยู่นานสองนาน
แต่ไม่ได้ใช้บริการ . . . .ปลด ออก . . . เลยซักนิด
แอบคิดว่า แอลกอฮอล์ที่ดื่มเข้าไปนั้น ไม่ดูดซึม ก็คง ระเหย
กลับบ้านอย่างสุขีสุขัง
กินอื่ม อร่อย หลับสบาย
สุขใดจะเท่า . . .มิมี
แอบมึน
เอาเหล้า ไวน์ มาได้ มะเสียค่าเปิด ^^
เช็คบิลแล้วได้
ไว้ คิดถึง กัน
|
